David Bohm

David Bohm (01917, USA) is wellicht een van de grootste denkers van de 20ste eeuw.
Zwaar ontgoocheld door de uitermate wiskundig-theoretische koers van de fysica na de ontdekkingen in het quantumdomein in het begin van de 20ste eeuw ontwikkelde hij een alternatieve interpretatie van de quantum fysica: de “ontologische interpretatie” waarin het mogelijk is te beschrijven wat er werkelijk fysiek gebeurt van moment tot moment (in tegenstelling tot de mysterieuze “wave collapse” en alle bijhorende paradoxen zoals Schrödingers kat).
Daarbij introduceerde hij nieuwe concepten die het mogelijk maken de traditionele golf-deeltje dualiteit te overstijgen en het holistische aspect van de quantum experimenten te verklaren.

Hij zocht ook een theorie die quantum mechanica verzoende met de relativiteitstheorie, wat min of meer lukte met het vage concept van “implicate en explicate orde“.

Later in zijn carrière ontwikkelde hij nieuwe perspectieven op de relatie tussen geest en materie, en ging diep in op de problemen en merkwaardigheden van het menselijke bewustzijn.
Groepsdialoog werd ook een belangrijk onderwerp, als middel om inzicht te verwerven en tot een betere collectieve verstandhouding en een soort groepswijsheid te komen.

Vaak wordt zijn werk verkeerd ingeschat en geïnterpreteerd, met “Bohmian mechanics” als voornaamste voorbeeld. Bohm’s visie van de natuur was namelijk organisch, niet mechanistisch.

Bohm heeft nooit de grote erkenning gekregen die hij ongetwijfeld verdiende (ondanks zijn bijdragen in het onderzoek naar plasma, de quantummechanica, relativiteitstheorie en zijn indirecte bijdrage tot de Stelling van Bell).

Zijn inzichten als filosoof zijn ook zeer waardevol, vol complexiteiten en subtiliteiten.
Bohm’s ideeën blijven mensen uit verschillende domeinen inspireren.