Against Interpretation
The title of this series is inspired by the seminal essay by art critic Susan Sontag written in 01966.
“… Real art has the capacity to make us nervous. By reducing the work of art to its content and then interpreting that, one tames the work of art. Interpretation makes art manageable, conformable. …”
Art is more than its intellectual explanation. It is an experience, a sensual, emotional, and spiritual interaction.
The urge to interpret, she argues, is “the revenge of the intellect upon art,” the revenge of the mind against something it cannot easily contain:
“… Interpretation is the revenge of the intellect upon art. Even more. It is the revenge of the intellect upon the world. To interpret is to impoverish, to deplete the world — in order to set up a shadow world of “meanings.” It is to turn the world into this world. (“This world”! As if there were any other.) …”
Sontag proposes that we need an “erotics of art”:
“Interpretation takes the sensory experience of the work of art for granted, and proceeds from there… Ours is a culture based on excess, on overproduction; the result is a steady loss of sharpness in our sensory experience. All the conditions of modern life — its material plenitude, its sheer crowdedness — conjoin to dull our sensory faculties. And it is in the light of the condition of our senses, our capacities (rather than those of another age), that the task of the critic must be assessed.
What is important now is to recover our senses. We must learn to see more, to hear more, to feel more.”
Read the full essay (9 pages) here: [PDF link]
For more on the erotic nature of part of our artwork, see Reflecting ambiguities
Tegen interpretatie
De titel van deze serie is geĂŻnspireerd op het baanbrekende essay van kunstcriticus Susan Sontag uit 1966.
“… Echte kunst heeft het vermogen ons nerveus te maken. Door het kunstwerk te reduceren tot zijn inhoud en die vervolgens te interpreteren, temt men het kunstwerk. Interpretatie maakt kunst hanteerbaar, aanpasbaar. …”
Kunst is meer dan haar intellectuele verklaring. Het is een ervaring, een sensuele, emotionele en spirituele interactie.
De drang om te interpreteren, zo stelt ze, is “de wraak van het intellect op de kunst”, de wraak van de geest op iets dat hij niet gemakkelijk kan bevatten:
“… Interpretatie is de wraak van het intellect op de kunst. Sterker nog. Het is de wraak van het intellect op de wereld. Interpreteren is de wereld verarmen, uitputten – om een schaduwwereld van “betekenissen” te creëren.” Het gaat erom de wereld in deze wereld te veranderen. (“Deze wereld”! Alsof er een andere bestaat.) …”
Sontag stelt dat we een “erotiek van de kunst” nodig hebben:
“Interpretatie neemt de zintuiglijke ervaring van het kunstwerk als vanzelfsprekend aan en gaat van daaruit verder… Onze cultuur is gebaseerd op overdaad, op overproductie; het resultaat is een gestaag verlies aan scherpte in onze zintuiglijke ervaring. Alle omstandigheden van het moderne leven – de materiële overvloed, de enorme drukte – dragen ertoe bij dat onze zintuiglijke vermogens worden afgestompt. En het is in het licht van de conditie van onze zintuigen, onze capaciteiten (in plaats van die van een ander tijdperk), dat de taak van de criticus moet worden beoordeeld.
Wat nu belangrijk is, is onze zintuigen te hervinden. We moeten leren meer te zien, meer te horen, meer te voelen.”
Lees het volledige essay (9 pagina’s) hier: [PDF-link]
Voor meer informatie over de erotische aard van een deel van ons kunstwerk, zie Reflecting ambiguities
Contre l’interpretation
The title of this series is inspired by the seminal essay by art critic Susan Sontag written in 01966.
“… Real art has the capacity to make us nervous. By reducing the work of art to its content and then interpreting that, one tames the work of art. Interpretation makes art manageable, conformable. …”
L’art est plus que son explication intellectuelle. C’est une expĂ©rience, une interaction sensuelle, Ă©motionnelle et spirituelle.
Le besoin d’interprĂ©ter, affirme-t-elle, est « la revanche de l’intellect sur l’art », la revanche de l’esprit contre quelque chose qu’il peine Ă contenir :
« … L’interprĂ©tation est la revanche de l’intellect sur l’art. Plus encore. C’est la revanche de l’intellect sur le monde. InterprĂ©ter, c’est appauvrir, Ă©puiser le monde – afin de crĂ©er un monde d’ombres de « significations ». Il s’agit de transformer le monde en ce monde-ci. (« Ce monde-ci ! » Comme s’il en existait un autre.)… »
Sontag propose une « Ă©rotisme de l’art » :
« L’interprĂ©tation tient pour acquise l’expĂ©rience sensorielle de l’Ĺ“uvre d’art et en procède… Notre culture est fondĂ©e sur l’excès, la surproduction ; il en rĂ©sulte une perte constante d’acuitĂ© de notre expĂ©rience sensorielle. Toutes les conditions de la vie moderne – sa plĂ©nitude matĂ©rielle, sa promiscuitĂ© – concourent Ă Ă©mousser nos facultĂ©s sensorielles. Et c’est Ă la lumière de l’Ă©tat de nos sens, de nos capacitĂ©s (plutĂ´t que de celles d’une autre Ă©poque), que la tâche du critique doit ĂŞtre Ă©valuĂ©e.
L’important maintenant est de retrouver nos sens. Nous devons apprendre Ă voir davantage, Ă entendre davantage, Ă ressentir davantage. »
Lire l’essai complet (9 pages) ici : [lien PDF]
Pour en savoir plus sur la nature Ă©rotique d’une partie de nos Ĺ“uvres, voir Reflecting ambiguities
#3
#2
#1
